Blog

Een jonge wijkverpleegkundige

Geschreven door Marga Haagmans, Hoofd Innovatie & Beleid bij Augeo

Zo’n 30 jaar geleden kreeg ik, net afgestudeerd aan de HBOV en 22 jaar, de verantwoordelijkheid over een eigen wijk. Een wijk waarin veel jonge ouders woonden en waarvan de helft “multi-problem gezin” was, maar die term kende ik toen nog niet.

Een van die gezinnen bestond uit Margreet en Sjaak die samen een zoontje hadden, Joey.

Ik leerde hen kennen nadat een gestreste kraamverzorgster mij belde met het verzoek onmiddellijk naar hun adres te komen omdat deze jonge ouders geen enkele voorbereiding hadden getroffen voor de komst van een baby. Met kloppend hart belde ik aan, onzeker en nerveus over wat ik zou aantreffen. Joey was er niet goed aan toe: huilerig van de perziken uit blik die zijn ouders hem hadden gevoerd bij gebrek aan voeding. Margreet was onlangs bij Sjaak ingetrokken, begreep ik later, omdat haar ouders haar de deur hadden uitgezet. Margreet had de verstandelijke vermogens van een 12-jarige. Sjaak was een gewelddadige man. En samen kregen zij dus Joey.

Dit eerste bezoek was slechts het begin. In de periode die volgde heb ik Joey een aantal keren laten opnemen in het ziekenhuis met ernstige uitdrogingsverschijnselen. De weg naar hun flat kende ik snel uit mijn hoofd, omdat ze zelden uit zichzelf hun afspraak op het consultatiebureau nakwamen. En ieder huisbezoek zat mijn hart in mijn keel: ik was doodsbang voor Sjaak, mijn hart brak om kleine Joey en het lukte me nauwelijks om met Margreet iets van contact te krijgen. Na een bezoek aan dit gezin voelde ik me meestal volledig wanhopig. Die wanhoop werd nog groter toen al snel na Joey een tweede kind op komst bleek, Priscilla. Stiekem was ik opgelucht toen Sjaak Margreet uit huis zette en zij weer bij haar ouders ging wonen, buiten mijn wijk. Ik hoorde van een collega dat het niet goed ging in het verdere leven van Margreet en haar kinderen.

In mijn loopbaan als wijkverpleegkundige heb ik vele andere gezinnen leren kennen, vaak in vergelijkbare omstandigheden. Hoe meer ervaring ik kreeg, hoe beter ik ermee leerde omgaan. En hoe meer ik ouders en dus ook hun kinderen te bieden had.

Ouders met veel ingewikkelde problemen zijn van alle tijden. Dit zijn de ouders die onze steun als professionals het hardst nodig hebben, toen én nu. Dat vraagt soms veel van professionals. Ik hoop van harte dat de 22-jarige “professional anno 2014” zich minder vaak wanhopig voelt dan ik toen. Inmiddels heb ik het geluk me bij de stichting Augeo 100% te kunnen richten op juist deze problematiek van gezinnen en kinderen. Ik hoop dat de cursussen en andere leerproducten die we maken, de professional van nu helpen als het gaat om het vroegtijdig en respectvol bespreken van zorgen met ouders. Hopelijk heeft ze het al geleerd tijdens haar beroepsopleiding. En ik hoop dat ze informatie vindt die zij ook weer met ouders als Margreet en Sjaak kan delen, zoals bijvoorbeeld op de website Opvoeden.nl.

Dat vraagt natuurlijk wél tijd en geld. Maar ieder kind verdient een professional die zich optimaal kan inzetten. Dus laten we daar in deze tijden van bezuinigen aandacht voor houden!  Het is niet fijn voor professionals, niet helpend voor ouders en dramatisch voor kinderen, wanneer professionals met hun handen in het haar zitten.

 

Marga Haagmans
Hoofd Innovatie & Beleid bij Augeo

Om te reageren dien je eerst in te loggen.

Heb je nog geen profiel? Registreer dan eerst om een nieuw profiel aan te maken.